Mama was uitgeput. Ze was nog maar een schaduw van de persoon die ze ooit geweest was en bijna helemaal blind. De hond van mijn moeder verliet haar geen moment. Dag en nacht bleef hij op haar bed liggen. Hij trok de wacht op. We voelden dat hij haar wilde beschermen. Hij voelde echter ook wel dat er iets niet klopte en leek erg ongelukkig. Op zekere dag toonde mama niet langer interesse voor haar hond, terwijl ze er vroeger dol op was. Ik heb toen aan mijn zussen verteld dat haar einde naderde. Ze zweeg vaak heel lang. Ze verkeerde al in een andere wereld. Het was verschrikkelijk... Mama beleefde haar laatste levensuren. Op een avond rond middernacht stortten we ons alle vier al huilend in elkaars armen. Het was iemands verjaardag. Die dag liep het visum van mijn jongste zus af. Mama stierf om 00.30 uur... mijn zus vertrok de volgende dag... Het was 31 juli. Nu nog weet ik niet hoe ik mijn zus een “gelukkige” verjaardag kan wensen. Mama, ik zou zo graag hebben dat je terugkwam om je te vertellen hoeveel ik van je houd. Je deed alles voor ons en dat leek ons zo vanzelfsprekend. Acht jaar geleden heb je ons verlaten, maar voor mij ben je nog altijd aanwezig. Ik mis je zo, mama...
