Kanker kan het leven van de zieke en zijn naasten overhoop gooien. De zieke zit met allerlei vragen en soms weet hij niet goed met wie hij erover moet praten. Hoe de diagnose stellen? Hoe erover praten met de partner, met de kinderen? Hoe zal de toekomst eruit zien? Enzovoort.... Om de patiënten en hun naasten te helpen deze moeilijke momenten door te komen, beschikt de Stichting tegen Kanker over een netwerk van ervaren psychologen in de kankerproblematiek. De dienst “Erover praten om zich beter te voelen” maakt een individueel gesprek met een met de Stichting samenwerkende psycholoog mogelijk voor amper € 5 per consultatie. Enkel kankerpatiënten en hun naasten (partners, ouders, kinderen) kunnen van deze begeleiding genieten. Zodra de aanvraag voor hulp is ingediend bij de Stichting, nemen we contact op met de dichtstbijzijnde psycholoog. De therapeut maakt dan een afspraak met de aanvrager of kan deze ook doorverwijzen naar praatgroepen of zelfhulpgroepen waar hij zijn ervaringen kan delen. Meer inlichtingen bij Cathy Declercq op 02 733 68 68

Beeld: PhotoAlto - Vincent Hazat

De Stichting tegen Kanker heeft een nieuwe preventiefolder gepubliceerd voor lesbische of biseksuele vrouwen. Het werkje draagt als titel Voor vrouwen die van vrouwen houden en kwam tot staat via samenwerking met ILGA (International Lesbian and Gay Association), en verenigingen als Ex Aequo, Magenta, Tels Quels, Mega Top Biches, Vieux Rose en Familieplanning. Waarom nu die specifieke communicatie? Lopen deze vrouwen meer risico op borstkanker of baarmoederhalskanker? Lesbisch of biseksueel zijn, beïnvloedt niet direct de frequentie van deze kankers. Er bestaan anderzijds wel specifieke risicofactoren voor vrouwen die van vrouwen houden. Een slechte kennis over deze risico’s is heel reëel binnen deze bevolkingscategorie. Lesbische en biseksuele vrouwen raadplegen minder vaak een arts en ondergaan minder vaak onderzoeken als uitstrijkjes of mammografieën. Misschien hebben ze wel schrik voor homofobe reacties. Vrouwelijke homoseksualiteit blijft nog altijd wat taboe. De grote sociale of familiale druk kan deze vrouwen ertoe brengen om zichzelf niet volledig te aanvaarden. Dat betekent dan vaak dat ze zichzelf en hun gezondheid verwaarlozen. De folder biedt een overzicht van de risicofactoren bij darmkanker en baarmoederhalskanker; geeft tips om de risico’s te beperken en legt de nadruk op het belang van opsporing... U wilt graag de folder aanvragen? Dat kan hier.

Dit kleine Engelse woordje duikt overal op en veel mensen zien in stress de oorzaak van tal van ziektes. Wie heeft nooit een collega, een buur of een kennis horen vertellen dat iemand kanker kreeg net na de dood van zijn partner... of een andere grote emotionele schok. En toch berust dat geloof op geen enkel ernstige wetenschappelijke basis. Enerzijds is het zo dat de mechanismen achter het kankerproces vaak van lange adem zijn (jaren!), en anderzijds zouden we dan allemaal kanker moeten krijgen, vermits stress bij iedereen in meerdere of mindere mate deel uitmaakt van het dagelijkse leven. Gelukkig klopt dat niet met de werkelijkheid! De wetenschap van vandaag begrijpt steeds beter hoe een normale cel zich transformeert tot een kankercel, maar ze kan nog niet uitleggen waarom sommigen getroffen worden en anderen gespaard blijven... Reden waarom mensen de diagnose vaak ervaren als een zwaar onrecht (waarom ik en niet een ander?). Dat gebrek aan rationele uitleg spreidt natuurlijk het bedje voor geloof dat diep in de geesten verankerd is, zoals de vermoede invloed van stress op ons lichaam. Laat ons evenwel niet vergeten dat geloof en wetenschap zelden goed samengaan... Nog vragen? De Stichting tegen Kanker staat klaar om u te helpen via de gratis telefonische hulplijn Kankerfoon (0800 15 802) of via de website www.kanker.be.

Beeld: PhotoAlto - Patrick Sheandell O'Carroll

“In het begin was het onthaal beleefd en vriendelijk, maar ze hadden wel wat hun twijfels. Schoonheidsverzorging tijdens de chemosessies? Gelooft u echt dat de patiënten daar zin in hebben?
Ja, dat denk ik wel, heb ik geantwoord. Ze hebben het zelfs nodig!
Het belangrijkste werk bleef echter de medewerking van de patiënten krijgen.
Na een kleine voorstelling van de Stichting tegen Kanker en de diensten die we aanbieden, waren ze direct mee. Wat een ontspannen gevoel, wat een opluchting voor hen tijdens de chemosessies die soms zo lang lopen en zo moeilijk te dragen zijn... en waarom niet wat make-up aanbrengen om er wat frisser en gezonder uit te zien? En dat werkte onmiddellijk. Ik heb eigenlijk zelden iemand gehad die weigerde.

Ik realiseerde me niet echt hoe die schoonheidsverzorging voor een gevoel van welzijn kon zorgen bij de zieken, zowel op fysiek als op geestelijk vlak. Die patiënten zijn vaak triest, gespannen en angstig en ik zie ze dan ontspannen of soms zelfs in slaap vallen. En vermits ze wat meer ontspannen zijn, praten ze en lossen ze wat over zichzelf...
Ik ben vaak erg ontroerd wanneer ik zie dat ze weer vrede krijgen met hun lichaam. Dat is een mooie beloning!
Vandaag heb ik het de enthousiaste steun van het medische corps. Ik heb een lokaal gekregen waar ik patiënten van andere eenheden kan ontvangen of ik kan naar de chirurgische afdeling bij bedlegerige patiënten.
Mijn conclusie is misschien niet origineel, maar ze is doorleefd en oprecht: ik geef veel, maar ik krijg nog veel meer terug!

Sinds een vijftiental jaar biedt de Stichting tegen Kanker schoonheidsverzorging aan in verschillende oncologische diensten. In dat programma verdient een “zacht” initiatief best wat aandacht: de wellnessdagen.

We bieden deze dagen aan een kleine groep van patiënten (ongeveer 10 à 12 personen) aan, die op voorhand gekozen zijn door een ziekenhuis (in functie van hun leeftijd, het stadium van de ziekte, enzovoort). Het zijn mensen die zich dergelijke ontspanningsmomenten financieel niet kunnen veroorloven. We houden de groepen bewust beperkt om voor een vredige sfeer te zorgen en om het contact tussen de deelnemers te bevorderen.

Van 9 tot 16 uur verlopen de activiteiten onder de vorm van workshops zoals gezichtsverzorging, lichaamsmassage of expressie. De patiënt betaalt daarvoor € 10. De Stichting neemt de kosten op zich, daarbij ondersteund door Beiersdorf.
Een van deze dagen vond in april plaats in Wierde, in de provincie Namen.

De deelnemers reageerden heel positief en enthousiast. In andere streken van het land gaan nog meer wellnessdagen volgen en we willen ook graag workshops geven in ziekenhuizen. Dankzij de wellnessdagen kunnen de patiënten hun zorgen voor enkele uren vergeten en even niet aan hun ziekte denken.

Behandeling tegen kanker gaat vaak gepaard met haarverlies of uitdroging van de huid. Aangepaste verzorging kan deze onaangename neveneffecten tegengaan. Bij de Stichting helpen we de patiënten om hun uiterlijk te verzorgen, zodat ze een positief zelfbeeld blijven bewaren. Schoonheidsconsulentes verstrekken deze zorg. Ze zijn allemaal opgeleid door de Stichting (ofwel verpleegsters die voor enkele uren zijn gedetacheerd door hun ziekenhuis ofwel vrijwilligers). Die opleiding omvat onder andere ontschminking van het gelaat, het aanbrengen van een gezichtsmasker, een massage, een lichte make-up, ... De schoonheidsconsulente kan ook mensen, die een haarprothese willen, informeren en raadgeven of hen leren om een sjaaltje aan te doen. Gezien de kwetsbaarheid van de huid en het weerstandsverlies vermijden ze het gebruik van instrumenten. Die dienstverlening kunnen we aanbieden dankzij partnerbedrijven als Beiersdorf, die verzorgingsproducten van Eucerin en Nivea ter beschikking stellen. Dankzij onze partners is die dienstverlening helemaal gratis voor de patiënten. De zorgverstrekking gebeurt in het ziekenhuis, op onze maatschappelijke zetel in Brussel of in bepaalde regionale centra, maar niet thuis. Als u graag bijkomende inlichtingen hebt, kunt u contact opnemen met Cathy Declercq (02 733 68 68).

Beeld: PhotoAlto - Alix Minde

“Ik vervoer patiënten naar het ziekenhuis met mijn eigen auto zodat ze daar hun behandeling kunnen ondergaan. Het gebeurt soms dat ik ze help met formaliteiten in het ziekenhuis of het behandelingscentrum. Andere taken als boodschappen doen of poetsen mag ik echter niet aanvaarden!

Vooraf heb ik een opleiding gekregen van de Stichting tegen Kanker. Daar zat een medisch luik in (algemene info over kanker), een stuk psychologie (een vorming om te leren luisteren) en een praktisch gedeelte (contact opnemen met ziekenhuizen). Ik krijg een onkostenvergoeding voor de kilometers die ik afleg in het kader van mijn opdracht.

Vrijwilliger zijn is een keuze, een engagement. Een zieke vervoeren naar een hulpcentrum houdt de belofte in van een ontmoeting en houdt in dat je respect hebt voor de patiënt en erover waakt.

 
Het betekent ook vertrouwen wekken en stimuleren, luisteren naar hun klachten, hun geween, hun angsten en zorgen voor een warme, koesterende aanwezigheid. Het is gewoonweg aanvaarden om banden te scheppen met mensen die lijden. Het is de intensiteit van het leven beleven en, indien mogelijk, iets veranderen in hun leven.”

“Tot in november 2000 wist ik niet waar de Stichting tegen Kanker voor stond. Toen ik me aanbood, was ik aangenaam verrast door het onthaal. Ik had de indruk dat ik een nieuwe familie had gevonden.

De eerste dag was ik een beetje bang, maar die angst maakte al snel plaats voor plezier. De vriendelijkheid van het personeel deed echt deugd. Ik wist ook niet dat er zoveel werk was. Ik dacht dat de Stichting enkel voor patiënten bestemd was. Dat blijft uiteraard de prioriteit van de Stichting, maar ze steunt ook het wetenschappelijk kankeronderzoek en informeert het publiek over preventie en behandelingen.

Ik ga een keer per week naar de Stichting en ik moet zeggen dat er een fantastische teamgeest hangt. Ik voel er me goed. Als u dus een beetje vrije tijd hebt om aan de Stichting te besteden, zult u zich dat niet beklagen.

Binnen de Stichting helpen administratieve vrijwilligers ons met kantoortaken, zoals telefoons beantwoorden, post of pakjes verzenden, klasseren, fotokopies maken, enzovoort. Deze activiteiten kunnen gebeuren op de zetel van de Stichting in Brussel, maar ook in de verschillende regionale centra of lokale antennes.

Uiteraard moeten er bepaalde regels worden gevolgd, zoals bijvoorbeeld het beroepsgeheim, het engagement volhouden en zich integreren in het team. Stiptheid en zin voor organisatie zijn uiteraard ook enorm belangrijk!

Als u wilt meewerken aan de strijd tegen kanker en de administratieve kant van de zaak, kunt u contact opnemen met Nicole Deudon op 02 743 45 84.

Suzanne Gabriëls, heeft een licentiaatsdiploma psychologie op zak en werkt sinds oktober 2002 voor de Stichting tegen Kanker. Haar functie? Preventieverantwoordelijke en project manager voor de Tabak Stop Lijn. Laat je niet misleiden door haar discrete en gereserveerde aanpak: deze doeltreffende dame voert een dagelijks gevecht om het gedrag van de mensen te doen veranderen, door te waken over de goede werking van de Tabak Stop Lijn die rokers (en niet-rokers) helpt. Met 12 jaar ervaring op het vlak van gezondheidsvoorlichting kwam Suzanne vier jaar geleden het team van de Stichting vervoegen om er werk te verrichten dat nuttig is voor de hele maatschappij. Het werk leverde haar al veel voldoening op. Zo slaagde ze erin om een structurele hulp voor rokers op poten te zetten. Haar inspanningen leverden haar gelukwensen op van ENQ (European Network of Quitline) voor de snelle evolutie van de Tabak Stop Lijn in België, naast de appreciatie van haar collega’s voor het succes van de twee congressen rond het thema “Omgaan met roken op de werkvloer”! Ondanks een soms complexe situatie (vooral op politiek vlak) in de sector van preventie en gezondheidsvoorlichting blijft Suzanne vastberaden om het gedrag te doen evolueren en stelt ze al haar energie ten dienste van de preventie...

AKIO vervult een bijzonder rol binnen de activiteiten van de Stichting. Het centrum ontstond in 1999 en is intussen uitgegroeid tot een onmisbare speler in de sector van hulp en onthaal van kankerpatiënten.

AKIO is een initiatief van een aantal grote Antwerpse ziekenhuizen die, in samenspraak met hun oncologische centra, een ankerpunt willen creëren voor kankerpatiënten buiten het ziekenhuis. Van zodra immers de acute behandeling achter de rug is (chemo, chirurgie of radiotherapie) en ze opnieuw thuis zijn, lopen ze vaak een beetje verloren omdat het ziekenhuispersoneel er niet meer is om te omkaderen en te begeleiden.

In dat stadium is steun altijd welkom.

De Stichting heeft bijgedragen tot de oprichting en ontwikkeling van dit initiatief en blijft het steunen omdat het een echte troef betekent voor de levenskwaliteit van kankerpatiënten. Iedereen kan bij AKIO terecht, zowel patiënten als hun naasten, beroepsmensen uit de gezondheidssector, studenten (AKIO beschikt ook over een bibliotheek) of iedereen die geïnteresseerd is om informatie te vinden, voor een ontmoeting met andere zieken of gewoonweg om een koffietje te drinken... Als ze dat willen, kunnen patiënten met een psycholoog praten, dieettips krijgen of verzorging door een schoonheidsconsulente. Parallel met die interne activiteiten worden er buiten het centrum ook sportactiviteiten en culturele activiteiten georganiseerd.

Een fantastisch team van vrijwilligers verleent de permanente medewerkers van AKIO graag een helpende hand en samen tonen ze dagdagelijks het nut en de relevantie van het AKIO model aan. Inlichtingen: 03 213 13 44 www.akio.be

“We waren met vrijwilligers, verpleegsters en dokters om alle kinderen te begeleiden. De week was om voor we het wisten. Er hing een sublieme sfeer en de contacten tussen de kinderen waren fantastisch.
De zeven dagen vlogen voorbij met allerlei activiteiten en spelletjes.
Het moeilijkste was om van iedereen afscheid te nemen en naar huis terug te keren.
Het contact met de zieke kinderen doet nadenken over de zin van ons leven. Het klopt dat het op sommige momenten moeilijk was om te horen dat een kind, dat mee op kamp was, zich niet goed voelt. Dat geeft ons echter nog meer energie om het volgende jaar spelletjes en activiteiten te organiseren. We weten immers dat ze er volop naar uitkijken.
Voor mij is het onmogelijk om niet elk jaar mee te werken aan het kamp; ik heb er schitterende mensen ontmoet, compleet toegewijd aan hun werk en de kinderen.
Als ik de keuze zou hebben tussen een week op Martinique, met alles betaald, of een week op kamp zou ik geen seconde moeten nadenken: ik trek naar het kamp! Het menselijk avontuur is immers het boeiendste van alle ontdekkingen.”