Grote teleurstelling vandaag. De bloedafname is slecht, dus geen chemokuur! De kuur wordt verschoven naar volgende week. En nog een morele klap! Mama heeft de indruk dat haar lichaam haar in de steek laat. Terwijl het eigenlijk vaak voorkomt dat een chemokuur verplaatst moet worden zodat het lichaam zich goed kan herstellen... Sinds enige tijd voelt ze zich tijd en nemen haar krachten af. Ze peilt bij ons: "Vind je niet dat ik er slecht uitzie? Ik zie er ziek uit he?" Moeilijk voor ons om de bewijzen te ontkennen, onmogelijk zelfs. We zeggen haar dat dat normaal is, dat de behandelingen zich opstapelen, dat dat de prijs die ze moet betalen om te genezen. We herinneren haar eraan in welke staat haar zus verkeerde tijdens haar behandeling. We slagen er uiteindelijk in om haar wat op te peppen... maar ten koste van heel wat inspanningen. Het is uitputtend voor ons. Niemand denkt eigenlijk aan de naasten van de patiënt. We moeten heel wat ondergaan, maar wij lijden in stilte. En we besluiten door te zeggen dat we eigenlijk geen reden tot klagen hebben. Mama krijgt voorrang, want zij is ziek!

De dag waarop ze het ziekenhuis mag verlaten, verkeert mama in blakende vorm, zowel fysiek als mentaal. Ze vindt het fijn als mensen opmerken dat het haar niet aan te zien is, dat ze net voor lange tijd in het ziekenhuis heeft gelegen en een vrij zware operatie achter de rug heeft. We gaan ’s avonds zelfs op restaurant. Haar doel is een nieuwe gezondheid te vinden, zoals ze zelf zegt. Door de darmobstructies en haar operatie is ze fel vermagerd. Haar gewicht wordt bijna een obsessie: ze wil dikker worden. In haar hoofd staat dikker worden gelijk aan zich beter voelen en gezondheid. Vermageren betekent dan weer de weg van de ziekte inslaan. Gelukkig komt ze snel bij. Haar moraal hangt ervan af... Ze voelt zich top voor de nieuwe chemokuur. Zelfde systeem nu als voor de eerste keer: 5 opeenvolgende dagen chemo en daarna drie weken pauze. Alles verloopt prima. De vermoeidheid laat zich wel gevoelen. In vergelijking met de vorige kuren heeft ze ook veel meer last van aften en maagzuur. Dat geeft natuurlijk niet veel zin om te eten. Ze verplicht zich toch om het te doen. Ze heeft ook meer dipjes omdat ze zich fysiek minder sterk voelt. Haar lichaam is vermoeid van al wat ze heeft moeten ondergaan de voorbije maanden. Haar gezich begint het masker van de ziekte te dragen...

Mama herstelt stilaan van de ingreep. Haar moraal staat echter nog niet op het zenit. Ze weet heel goed dat het niet beter gaat en niemand legt haar de dingen duidelijk uit. Ze is zo depri dat de verpleegsters om het bezoek van de oncoloog vragen. Mama heeft antwoorden op haar vragen nodig. De eerlijkste ter wereld, haar arts, legt haar uit dat wat ze tot nu toe geprobeerd hebben, zijn vruchten niet heeft afgeworpen. Het klopt dat hij momenteel de behandelingen ingezet heeft die, statistisch gezien, de beste resultaten geven bij dat soort kanker. Hij legt echter ook terecht uit dat elke persoon uniek is en dat wat voor sommigen goed is, dat niet automatisch is voor anderen. Binnen minder dan twee weken, zal mama dus een nieuwe “chemococktail” krijgen.
Zijn bezoek doet haar deugd. Ze weet niet hoe het staat. Ze heeft vooral begrepen dat ze veel meer te verliezen zou hebben als de artsen aan haar gezwel raakten zoals het nu is.

Mama gaat ’s ochtends vroeg onder het mes. We weten dat de ingreep lang gaat duren en dat het een vrij zware ingreep is. Op mijn werk is het eindeloos wachten op nieuws. Gaan ze al dan niet het gezwel verwijderen? Die vraagt houdt me bezig. De operatie zal uiteindelijk 6 uur duren. Ik kan via de telefoon nog niet praten met mama omdat ze slaperig is en een buisje in haar keel heeft. Ik ga haar ’s avonds bezoeken. Daar zien we de chirurg. In aanwezigheid van mama legt hij ons uit dat hij liever niet aan het gezwel raakte. Hij heeft enkel het probleem van de darmafsluiting opgelost. Hij zegt dat de operatie goed verlopen is. Ja, misschien wel, maar op zich is dit geen goed nieuws. Mama zit nog altijd met het gezwel waarop niets invloed lijkt te hebben. Bovendien zal ze opnieuw ik weet niet hoelang moeten wachten vooraleer opnieuw met de chemo te starten. Mama begint echt haar geduld te verliezen. Ze vraagt voortdurend: “Wanneer gaan ze die vuiligheid wegnemen?”. Niemand kan of wil daarop antwoorden. Ik heb het gevoel dat de artsen ons niet alles vertellen... Ik krijg ook de indruk dat mama helemaal niet beter wordt, integendeel zelfs. De kanker knaagt aan haar, beetje bij beetje, en niemand doet iets! Zo voel ik het ten minste aan die dag...

Mama heeft opnieuw buikpijn. Ze gaat naar haar huisarts. Blijkbaar wijst niets op een nieuwe darmblokkade. Hij schrijft haar een geneesmiddel voor om de darmtransit te bevorderen. Twee dagen later, braken en hevige buikpijn. Terug naar spoed! Het verdict luidt hetzelfde als de eerste maal: een darmafsluiting. Ditmaal verlopen de zaken wat beter. Ze krijgt direct de juiste sonde. Ze ligt dus opnieuw in het ziekenhuis. De afsluiting is snel voorbij. De artsen leggen haar uit dat het echter opnieuw zou kunnen gebeuren. Zolang het gezwel een deel van haar ingewanden indrukt, blijft het risico op blokkades aanhouden. Ze spreken over een chirurgische ingreep. Mama is bijna blij: “Eindelijk dat vuil beest weg.” Ze zingt snel een toontje lager. De dokter legt haar uit dat het gezwel nog te groot is om weg te nemen, dat de chirurg meer schade zou veroorzaken dan goed is door het te verwijderen. De artsen willen haar eigenlijk opereren om nieuwe darmafsluitingen proberen tegen te gaan. Daarom moeten ze een stukje darm wegsnijden waar het gezwel duwt. De onrust staat te lezen op het gezich van mama. De chirurg toont zich minder radicaal dan de oncoloog. Hij zegt aan mama dat hij de mogelijkheid om het gezwel weg te nemen niet volledig uitsluit, maar dat hij op het moment zelf wel zal zien hoe de dingen lopen. Er bloeit wat nieuwe hoop. Was hij realistisch? Soms vraag ik me af of artsen misschien bepaalde zaken zeggen terwijl ze er niet echt in geloven... juist omdat patiënten dat willen horen.

Mama verdraagt de nieuwe chemotherapie goed. De weinige neveneffecten die ze voelt, vallen absoluut niet te vergelijken met wat mijn tante meer dan tien jaar geleden heeft moeten ondergaan tijdens haar behandeling tegen borstkanker. Mama voelt zich zo goed, dat ze bijna de indruk heeft dat ze water krijgt ingespoten. Toch is ze gestopt met werken. Niet omdat ze zich niet meer in staat voelde om te werken, maar omdat ze zich uitsluitend wil concentreren op haar “strijd”. Ze zorgt voor zichzelf en voor ons en schept er plezier in. Haar moraal is goed. Ze praat niet meer over het “halve” falen van de eerste chemokuur. Ze kijkt vooruit en is overtuigd van de goede invloed van de huidige behandeling. Het gezwel moet absoluut kleiner worden vooraleer tot een chirurgische ingreep over te gaan. Dat stoort mama het meest: dat het gezwel nog altijd in haar lichaam zit. Ze zegt dat ze zich opgelucht zal voelen zodra het weggenomen is. Ze heeft geen dipjes meer zoals vroeger. Dat is tenminste mijn indruk... Misschien verbergt ze die momenten van twijfel en angst voor ons. Achteraf beseffen we dat ze te allen prijze mijn broer en mij wilde beschermen...

Mama brengt de nacht door op spoed. Ze heeft wat pech want het type van
sonde dat gebruikelijk is in een dergelijke situatie werkt niet bij haar. De reden? Een neusomleiding! Ze moeten een andere plaatsen. Maar voordat ze merken dat ze een neusomleiding heeft en de sonde niet past, zijn een heleboel mensen gepasseerd... Na enkele uren heft de darmblokkade zichzelf op. Met uitzondering van bepaalde soorten voedsel mag mama opnieuw alles eten. Het minst goede nieuws is dat de eerste twee chemokuren niet het gewenste effect hebben gehad in de zin dat ze het gezwel verkleinen. Niet alles is echter negatief vermits de tumormerkers toch wat gedaald zijn... maar niet genoeg! Hoewel ze wat wrevelig is op het moment zelf, laat mama zich niet uit haar lood slaan, want haar oncoloog legt uit dat er nog andere soorten chemokuren zijn die meestal goede resultaten opleveren. Nog voor ze uit het ziekenhuis komt, krijgt ze een nieuwe chemokuur. Het principe is een beetje verschillend: ze krijgt een chemokuur per maand en het duurt maar een voormiddag.