Ziezo, mama is opnieuw thuis. Alles is zo goed mogelijk georganiseerd. De verpleegster, die zich over mama ontfermt, is echt super. Ze is niet alleen toegewijd en vriendelijk, maar luistert echt naar mama. Ook naar mij en en mijn broer trouwens. Dat doet echt enorm deugd. Samen met onze huisarts is zij de enige die bekommert is omwat we voelen. Eindelijk voelen we ons gesteund, is er een schouder. Mama is opgetogen opnieuw thuis te zijn, maar ze voelt zich wat gefrustreerd omdat ze uitgeput is en beperkt in haar bewegingsvrijheid door haar infuus. Ze slaagt er niet in om nog maar een kwart te doen van wat ze wil doen. Haar moraal krijgt een klap. Ik moet wel toegeven dat de thuiszorg voor ons helemaal niet makkelijk is. Toen mama in het ziekenhuis lag, konden we thuis wat op adem komen. Nu zijn we constant ongerust en maken we ons zorgen. Bovendien is mama helemaal niet makkelijk om mee te leven. Ze vraagt veel en is enorm veeleisend. We herkennen haar soms niet meer. Dit is niet meer de moeder die we altijd al gekend hebben. Ik denk dat het de frustratie is om niet meer te kunnen bewegen, om niets meer te kunnen eten... kortom, om niets meer onder controle te hebben, die haar soms agressief en niet altijd vriendelijk maakt.

Sinds haar nieuwe opname in het ziekenhuis gaat het alleen maar slechter. Niets helpt, de darombstructie blijft. De artsen zijn niet echt duidelijk. Ze vertellen ons niets concreets. Door de obstructie krijgt mama geen chemokuur meer. Vreemd genoeg is ze opgewekt van maandag tot vrijdag, maar in het weekend is het katastrofaal! Ik denk dat het de kalmte van het weekend is die haar deprimeert. Bovendien heeft ze de indruk om voor niets in het ziekenhuis te liggen, vermits ze haar niet echt behandelen. Ze heeft er genoeg van om daar te liggen. Het duurt nu al bijna een maand. Ze wou dat ze terug naar huis kon. Daarom heeft ze echter het akkoord nodig van de behandelende arts, omdat hij moet instaan voor de coördinatie van de thuiszorg, enzovoort. Dat zal veel tijd en energei vragen. Na verschillende gesprekken tussen mama, de familie, de specialisten en de huisarts, krijgt mama de toestemming om naar huis terug te keren. Tweemaal per dag komt er een verpleegster langs om haar te verzorgen, de infusen te vervangen, enzovoort. De huisarts komt ook alle dagen langs. Alles valt in zijn plooi. Mama is verrukt bij het idee dat ze binnenkort weer naar huis mag. Mijn broer en ik zijn zeer ongerust. Dit lijkt een beetje teveel op een voorbereiding van een levenseinde thuis... Niemand zegt het ons echter op die manier.

Mama voelt zich niet goed. Haar buik is helemaal gezwollen en doet pijn. Ze gaat langs bij haar huisarts, die beslist om contact op te nemen met de oncoloog. De beslissing valt om te wachten op de volgende scanner, die binnen tien dagen moet plaatsvinden, alvorens iets te ondernemen. Mama voelt dat ze achteruit gaat en dat haar pijn niets te maken heeft met de neveneffecten van de chemotherapie... Ze lijkt niet wanhopig. Het is alsof ze zich goed ingelicht heeft. Mijn broer en ik daarentegen panikeren. We hebben de indruk dat dit het begin van het einde is. Mama houdt het niet uit tot de geplande scanner. Ze wordt enkele dagen vroeger opgenomen in het ziekenhuis voor een nieuwe darmobstructie. Zodra ze aankomt, moet ze onder de scanner. Ik begrijp er niets meer van. De inforamtie, die we krijgen, is niet heel duidelijk. De resultaten zouden niet dramatisch zijn... terwijl haar toestand toch wel sterk achteruit gaat. We begrijpen niet goed hoe mama opnieuw een darmobstructie kan hebben, terwijl ze geopereerd is om te vermijden dat het opnieuw gebeurt. Mama blijft er kalm onder. Ze geeft niet de indruk van te panikeren. Waar in het begin van haar ziekte haar kalmte ons geruststelde, is dat nu zeker niet het geval. Ze gedraagt zich niet normaal. In deze situatie zou ze zich ook ongerust moeten maken over wat er aan de hand is.

Oef, de bloedafname is goed vandaag! Mama mag haar chemokuur volgen! Ze vat nieuwe moed en wij herademen. Zoals gewoonlijk loopt alles goed. Naarmate de kuur langer duurt, heeft mama minder energie. Elke wandeling of kleine bezigheid vraagt een enorme inspanning. Ze schikt haar leven naar het ritme van haar vermoeidheid. De volgende maand ondergaat ze een scanner. Als het gezwel dan verkleind zou zijn, is er eindelijk een operatie mogelijk. Mama praat niet over die scanner, maar wij zijn nu al vol stress! Niet makkelijk toch om optimistisch te blijven wanneer de eerste twee behandelingen geen vruchten hebben afgeworpen. En we vragen ons ook af hoe mama zou reageren als ze haar nog maar eens zeggen dat de chemo niet het gewenste effect had en dat een operatie nog altijd niet mogelijk is. Ik persoonlijk heb schrik. Shrik dat mama niet geneest... Het moet gezegd dat de resultaten tot nu toe niet echt bemoedigend zijn geweest.